ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟ ΚΑΤΩ ΑΚΡΟΥ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΤΩ ΑΚΡΟΥ


Σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές φορέων και οργανώσεων ακρωτηριασμένων οι ακρωτηριασμένοι εκείνοι που διαθέτουν τα χαρακτηριστικά του πρωταθλητή* και την διάθεση και επιθυμία για ενεργό συμμετοχή στον αθλητισμό και γενικότερα στην ζωή αποτελούν το 0,01 του πληθυσμού, στις αναπτυγμένες χώρες.

National Vital Statistics Report, Vol.47, No 13, December 24, 1998

Δηλαδή στην χώρα μας υπάρχουν τουλάχιστον 1000 περίπου ακρωτηριασμένοι, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον την έντονη επιθυμία / όνειρο να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τις αθλητικές δραστηριότητες και να ζήσουν μια έντονη και γεμάτη ,από όλες τις απόψεις , ζωή.

Πόσοι όμως τα καταφέρνουν ?
..10.?..20.?.30.?..40.? και από αυτούς η συντριπτική πλειοψηφία χωρίς την απαραίτητη ορθοτεχνική-υλικοτεχνική, συμβουλευτική, ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη.

Κανένας κύριος ασφαλιστικός φορέας δεν καλύπτει τις ανάγκες που προκύπτουν από μια ζωή γεμάτη απαιτήσεις, ενός ακρωτηριασμένου αθλητή με φιλοδοξίες και ικανότητες πρωταθλητισμού. Μάλιστα ο εν δυνάμει πρωταθλητής, ακρωτηριασμένος συνήθως εργάζεται παράλληλα, σε αντίθεση με τον αρτιμελή πρωταθλητή ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με την προπόνησή του. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ελάχιστοι ακρωτηριασμένοι κάτω άκρου που διακρίνονται σε Εθνικό επίπεδο είναι συνήθως υπάλληλοι δημόσιων οργανισμών( σε καθεστώς αργομισθίας) που ζουν με τους γονείς τους.

Σήμερα στην Ελλάδα δεν υφίσταται καμία από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την έστω στοιχειώδη, προετοιμασία και διάκριση των ακρωτηριασμένων κάτω άκρου πρωταθλητών στα περισσότερα παραλυμπιακά αγωνίσματα. Εξαίρεση αποτελεί το άθλημα της κολύμβησης λόγω του ότι οι αθλητές δεν χρειάζονται τεχνικό μέλος για να προπονηθούν και να αγωνιστούν. Όμως ακόμη και εκεί ο υποψήφιος πρωταθλητής δεν βρίσκει την απαραίτητη υποστήριξη για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στους στόχους του.

*Με τον όρο πρωταθλητής/ τρια δεν περιγράφω αναγκαστικά μόνο αυτόν που διακρίνεται σε υψηλές θέσεις σε διεθνείς αγώνες, αλλά και αυτόν/ αυτήν που στην καθημερινή του ζωή φέρνει εις πέρας όλους αυτούς τους μικρούς άθλους και αγώνες της καθημερινής μας ζωής για επιβίωση, δημιουργία οικογένειας, σπουδές και προσφορά στον συνάνθρωπο και στην κοινότητα και οι οποίοι υπερβαίνοντας τον συχνό φυσικό πόνο, αλλά και το αίσθημα δυσφορίας που το ίδιο το σώμα προκαλεί, την στέρηση της ανεξάρτητης κ ελεύθερης μετακίνησης, την έλλειψη ευαισθησίας από τους γύρω, καταφέρνουν να γίνουν για τους γύρω τους παράδειγμα θέλησης, επιμονής, εγκαρτέρησης και αποφασιστικότητας.


Είναι επίσης απαραίτητη η διάκριση μεταξύ των ακρωτηριασμένων άνω και κάτω άκρου, με τους δεύτερους να αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα αποκατάστασης, σωστής προπόνησης/ προετοιμασίας και ορθοτικής/ ιατρικής υποστήριξης.
Στους ακρωτηριασμένους άνω άκρου η πρόθεση κρίνεται αναγκαία στην ποδηλασία πρωτίστως και στα αγωνίσματα του στίβου που απαιτούν διασκελισμό, όπως ταχύτητες και άλματα. Το κόστος της αναγκαίας πρόθεσης σ αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ χαμηλότερο σε σχέση με τις απαιτήσεις ενός ακρωτηριασμένου κάτω άκρου.


Για να γίνω πιο κατατοπιστικός, παραθέτω έναν πίνακα ο οποίος περιγράφει το οικονομικό κόστος αντικατάστασης και συντήρησης τεχνητών μελών κάτω άκρου που απαιτούνται για μια όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητη και αποδοτική ζωή. Ο πίνακας αυτός προέρχεται από την Αμερικάνικη Ένωση Ακρωτηριασμένων βετεράνων, την καλύτερη οργάνωση παγκοσμίως για την προάσπιση και υλοποίηση των δικαιωμάτων των ακρωτηριασμένων παγκοσμίως. Περιγράφει μία φυσιολογική ζωή με ερασιτεχνική αθλητική προσέγγιση. Στην περίπτωση πρωταθλητισμού οι τιμές είναι υψηλότερες.

Κόστος ανά έτος
( η αντικατάσταση κρίνεται απαραίτητη ανά έτος, τα πρώτα 5 χρόνια μετά τον ακρωτηριασμό, ενώ μετά την περίοδο αυτή γίνεται ανά 3-4 χρόνια ανάλογα με την δραστηριότητα του ακρωτηριασμένου)

Τεχνητά μέλη

Α) τεχν.μέλος καθημερινής χρήσης 20.000ε

Β) τεχν.μέλος υποστήριξης* 12.000ε

Γ) τεχν.μέλος για το μπάνιο, την θάλασσα 8.000ε

Δ) αναλώσιμα*
( σιλικόνες, επιγονατίδες ,) 1600ε

Ε) αμοιβές τεχνικών
(για επιδιορθώσεις ,συντήρηση) 1000ε

ΣΥΝΟΛΟ 42600ε

Πηγές.
1) Veterans Administration Contract Guidelines, section 6.04
2) Richard Riley,C.P., Technical Consulting Technologies



Η σύγκριση αυτού του πίνακα με τα Ελληνικά δεδομένα μόνο θλίψη και σύγχυση μπορεί να προκαλέσει. Νιώθουμε πως ζούμε σε μια χώρα στερήσεων και παντελούς έλλειψης ενδιαφέροντος και ευαισθησίας από τα αρμόδια υπουργεία και τους υπευθύνους τους
(βλ. Υπ. Υγείας Πρόνοιας, Υπ. Εργασίας, Υπ. Πολιτισμού / Αθλητισμού).
Αναρωτιέμαι, αλήθεια, είναι τόσο μεγάλο κόστος για μια σύγχρονη χώρα ( οι συγκρίσεις ακόμη και με χώρες όπως, η Σλοβακία ,Τσεχία, Πολωνία , Ρουμανία είναι απογοητευτικές) να εξοπλίσει με τις απαραίτητες προϋποθέσεις / βοηθήματα 100 ικανούς Έλληνες πολίτες, οι οποίοι πιστεύουν πως μπορούν να αποπληρώσουν το κόστος μέσω της κοινωνικής τους προσφοράς και του κοινωνικού τους παραδείγματος?…




Τι απαιτείται πραγματικά και πρακτικά για τον Έλληνα /ίδα πρωταθλητή / τρια?

Ο Έλληνας ακρωτηριασμένος αθλητής με δυνατότητες και επιθυμία για διάκριση και πρωταθλητισμό, χρειάζεται

α) περίπου 10-20.000 ευρώ ετησίως, ανάλογα με το είδος/ ύψος του ακρωτηριασμού, το είδος του αθλήματος, και την ηλικία,

β) χρειάζεται να έχει επίσης στην διάθεσή του, ανά πάσα στιγμή, και χωρίς καμία επιβάρυνση, τον κατάλληλο εξειδικευμένο τεχνικό με το κατάλληλο εργαστήριο/ εξοπλισμό και την απαραίτητη σύγχρονη τεχνογνωσία υλών και νέων μεθόδων ,όπως επίσης δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και νοσοκομειακή κάλυψη.

και γ) την συμμετοχή σε εθνικούς και διεθνείς αγώνες.

Αυτή την στιγμή υπάρχουν στην Ελλάδα μόνο δύο τέτοιοι, ιδιωτικοί χώροι/ εργαστήρια,
( Αθήνα και Θεσσαλονίκη) οι οποίοι θα μπορούσαν αρχικά τουλάχιστον , σε συμφωνία με τους αρμόδιους φορείς να παρέχουν αυτήν την υποστήριξη. Όμως η καλύτερη λύση προς την οποία το κράτος, με τις αρμόδιες υπηρεσίες του πρέπει να προσανατολιστεί, είναι η δημιουργία υπερσύγχρονων κέντρων αποκατάστασης ακρωτηριασμένων αθλητών, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τουλάχιστον, με δυνατότητα φιλοξενίας για τους ακρωτηριασμένους της επαρχίας, ή/και η υποστήριξη ιδιωτικών πρωτοβουλιών, και με συμμετοχή των ίδιων των ακρωτηριασμένων κατά προτίμηση.
Διότι είναι θλιβερή η κατάσταση στο Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων, στο τμήμα Ορθοτικής και Προσθετικής, όπου η γνώση και τα υλικά παραπέμπουν σε παλαιότερες εποχές και φυσικά υπολειτουργούν, εάν λειτουργούν καθόλου.
Διότι είναι απαράδεκτο για χώρα ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην διαθέτει τμήμα Ορθοτικής και Προσθετικής στα ΤΕΙ , όπου οι μελλοντικοί τεχνικοί θα λαμβάνουν τις κατάλληλες γνώσεις ( και εμπειρία εάν η σχολή διαθέτει και διευθύνει το κέντρο αποκατάστασης ακρωτηριασμένων που προανέφερα). Πριν μερικά χρόνια είχε ξεκινήσει ένα ανάλογο τμήμα στα ΤΕΙ Αιγάλεω το οποίο σταμάτησε σε ένα εξάμηνο , γιατί άραγε?

Ας αναλογιστούμε επίσης πόσοι από τους σπουδαστές σε μια τέτοια σχολή θα μπορούσαν να είναι νέα παιδιά που ακρωτηριάστηκαν με μηχανάκι στην εφηβεία τους και πως η δυνατότητα να ακολουθήσουν μια ανάλογη σχολή θα είχε μια ευεργετική επίδραση για τους ίδιους αλλά και για ολόκληρη την κοινότητα των κινητικά αναπήρων της χώρας μας οι οποίοι ελπίζουν σε ένα καλύτερο επίπεδο παροχής υπηρεσιών και κατανόησης των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στην σκληρή και δύσκολη ελληνική πραγματικότητα…σε μια πραγματικότητα όπου οι κύριοι ασφαλιστικοί φορείς δικαιολογούν τα έξοδα αντικατάστασης ενός και μόνο τεχνητού μέλους κάθε 3-5 χρόνια, και σε ποσοστό 75% ?
Πως λοιπόν ο Έλληνας ακρωτηριασμένος, εν δυνάμει πρωταθλητής, να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις που προκύπτουν, συγκρινόμενος με τον συναγωνιστή του από άλλες χώρες σε διεθνείς αγώνες?..πάντα θα νιώθει ως ο φτωχότατος συγγενής και θα επιβαρύνει τα αρνητικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά της κατάθλιψης, της μελαγχολίας και του άγχους που διακατέχουν τους Έλληνες πρωταθλητές με αναπηρία σύμφωνα και με μια πρόσφατη και έγκυρη έρευνα του Τ.Ε.Φ.Α.Α. ΑΘΗΝΩΝ ( Τομέας Αθλητιατρικής και Βιολογίας της Άσκησης. Εργαστήριο Προσαρμοσμένης κινητικής δραστηριότητας, καθηγήτρια Κα Δ.Κουτσούκη-Κοσκινά )
Σύμφωνα με αυτήν την έρευνα ….
…< …τα αποτελέσματα αυτά οδηγούν στην αναγκαιότητα διερεύνησης των συνθηκών της καθημερινής ζωής που προκαλούν άγχος στα άτομα με αναπηρίες που ζουν στην Ελλάδα και την σύγκριση των στοιχείων αυτών με τα διεθνή δεδομένα. Το υψηλό άγχος που βιώνουν οι Έλληνες αθλητές με κινητικές αναπηρίες επιβεβαιώνεται και από την σημαντική συσχέτιση του με το συναφές συναίσθημα της έντασης, η οποία επίσης παρουσίασε υψηλή τιμή, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές των αθλητών με αναπηρίες από άλλα κράτη. Η συνθήκη αυτή δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για την επιτυχή συμμετοχή των ατόμων αυτών σε αγωνιστικές διαδικασίες, οι οποίες αποτελούν έναν επιπλέον παράγοντα ψυχικής φόρτισης. . Θα πρέπει λοιπόν να τονωθεί κάπως και το αγωνιστικό συναίσθημα των αθλητών μας με κινητικές αναπηρίες, έτσι ώστε να αντεπεξέρχονται στις δύσκολες αγωνιστικές συνθήκες των διεθνών αγώνων. …οι αθλητές με ακρωτηριασμούς, παρουσιάζουν πιο αρνητικό προφίλ σε σχέση με τους αθλητές με διαταραχές του νωτιαίου μυελού, πολιομυελίτιδα ή ορθοπεδικές διαταραχές. Το αρνητικό προφίλ αφορά στα αρνητικά συναισθήματα της έντασης, της σύγχυσης, της κατάθλιψης, της κόπωσης, της συνολικής ψυχικής διάθεσης και του γενικού άγχους. Μεγάλο ενδιαφέρον συγκεντρώνει το γεγονός ότι ο τύπος της αναπηρίας επηρεάζει μόνο τα αρνητικά και όχι τα θετικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Επίσης οι αρνητικές επιδράσεις του τύπου αναπηρίας περιορίζονται στα γενικά χαρακτηριστικά προδιάθεσης και δεν επεκτείνονται στα αθλητικά χαρακτηριστικά προδιάθεσης, γεγονός που επιβεβαιώνει την ωφέλεια της συμμετοχής στον αθλητισμό. Ο αριθμός των ετών που το άτομο ζει με την αναπηρία του καθώς και η σοβαρότητα της κατάστασής του επηρεάζουν το συναίσθημα της κατάθλιψης….>,


Αυτή τη στιγμή οι αθλητές με δυνατότητες διάκρισης που έχουν άμεση ανάγκη τεχνητού μέλους για τους αγώνες είναι όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα δυναμικά αγωνίσματα του στίβου και της ποδηλασίας πρωτίστως και δεν είναι πάνω από 20 αθλητές με ακρωτηριασμό κάτω άκρου και άλλοι 10 αθλητές με ακρωτηριασμό άνω άκρου.
Η ηγεσία της γ.γρ.Αθλητισμού αδυνατεί να μας δει ως αθλητές στην πράξη, μόνο στα λόγια, για αυτό και θα είναι παρούσα στις τυχόν διακρίσεις άλλων αναπήρων συναδέλφων με ωραία λογύδρια .
Είναι χαρακτηριστικό ότι για το περσινό πρωτάθλημα ποδηλασίας δρόμου στην Θήβα και πίστας στην Ρόδο( Μάιος 2003) οι ίδιοι οι αθλητές πληρώσαμε από την τσέπη μας τα έξοδα μετακίνησης και δυστυχώς δεν έχουμε πληρωθεί ακόμη!!
Είναι λοιπόν ο αθλητισμός για τους ακρωτηριασμένους ένα ακριβό χόμπι και όχι αναφαίρετο δικαίωμα και ζωτική ανάγκη ?
Πάντως οι Έλληνες εν δυνάμει πρωταθλητές με ακρωτηριασμούς κάτω άκρου ( εκτός από τους κολυμβητές που δεν χρειάζονται τεχνητό μέλος) δεν μπορούν να ελπίζουν σε καμία διάκριση στους Παραλυμπιακούς όσο συνεχίζεται αυτή η θλιβερή πραγματικότητα ανημπόριας και αναισθησίας.
Θλίψη επίσης προκαλεί στην πλειονότητα των αναπήρων συναδέλφων αθλητών, το σποτάκι των Παραλυμπιακών αγώνων που εξιδανικεύει την πραγματικότητα και ουσιαστικά μας προσβάλλει. Ο κύριος Σπανουδάκης είχε δηλώσει με στόμφο σε ανύποπτο χρόνο στα ΜΜΕ ότι ο ΑΘΗΝΑ 2004 θα εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις ώστε η χώρα μας να εκπροσωπηθεί στους Παραλυμπιακούς με τις καλύτερες και πληρέστερες ομάδες και τους περισσότερους αθλητές σε κάθε αγώνισμα. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε «..θα υπάρχει συμμετοχή σε εύρος, σε ύψος και σε βάθος..» αλλά εμείς βιώνουμε μόνο το βάθος της υποκρισίας και το ύψος της αλαζονείας, διότι εάν αφιέρωναν έστω ένα ελάχιστο ποσό από αυτό που δαπανούν για την διαφήμιση των Παραλυμπιακών , η προετοιμασία και η ψυχολογία των κινητικά ανάπηρων αθλητών θα άλλαζε δραματικά προς το καλύτερο.

Είναι επίσης ενοχλητικό να διαβάζεις τον καλοπροαίρετο δημοσιογράφο να γράφει στην εφημερίδα για τα επιτεύγματα ξένων ακρωτηριασμένων των οποίων όμως η πραγματικότητα και η υποστήριξη που τους παρέχεται δεν έχει καμία σχέση με την Ελληνική πραγματικότητα, κι έτσι δημιουργείται στον κόσμο η λαθεμένη πέρα ως πέρα εντύπωση ότι ο Έλληνας/ίδα ακρωτηριασμένος/η , έχουν στην διάθεση τους τα απαραίτητα εφόδια και μόνο η θέληση και το κουράγιο τους λείπει. Μια τέτοια λαθεμένη παρουσίαση της πραγματικότητας δημιουργεί επίσης σοβαρό πρόβλημα στο ίδιο το στενό περιβάλλον του ακρωτηριασμένου και επιδρά αρνητικά στην σχέση κατανόησης και σεβασμού μεταξύ των μελών της οικογένειας, αυξάνοντας τον πήχη των απαιτήσεων και ως εκ τούτου επηρεάζοντας αρνητικά την ήδη φορτισμένη ψυχολογία του Έλληνα ακρωτηριασμένου.

Ίσως κάποιοι πουν πως ονειροπολώ και πως θα έπρεπε να προσαρμοστώ στην σκληρή Ελληνική πραγματικότητα, όμως χωρίς όνειρα η δύσκολη ζωή δεν προχωράει.
Χωρίς όνειρα, έστω και άπιαστα δεν εξελίσσεσαι , δεν αναπτύσσεσαι .
Θα ονειρεύομαι πάντα καλύτερες συνθήκες ζωής και ισότιμης συμμετοχής στον αθλητισμό και κατ επέκταση σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα των συναδέλφων ακρωτηριασμένων και ιδιαίτερα των νέων παιδιών, που σχεδόν καθημερινά σακατεύονται σε κάποιο δρόμο της χώρας μας.
Θα ονειρεύομαι ένα τμήμα Προσθετικής και Ορθοτικής στα ΤΕΙ, με ακρωτηριασμένους σπουδαστές επίσης.
Και θα ελπίζω σε μια υγιή επιτέλους διοίκηση στα δρώμενα και στις δομές του αθλητισμού κινητικά αναπήρων,( και όλου του αναπηρικού κινήματος) που θα αποτελείται από ανθρώπους με όρεξη και όνειρα, κατά προτίμηση με αναπηρία και προηγούμενη αθλητική εμπειρία, και όχι τυχάρπαστους κυρίους και κυρίες, διπλοθεσίτες ή και τριπλοθεσίτες, ανεπάγγελτους ή μόνιμα αποσπασμένους, αρτιμελείς που εκμεταλλεύονται την αναπηρία των παιδιών τους, χωρίς καμία επιστημονική γνώση του αντικειμένου που υποτίθεται προωθούν, χωρίς αθλητική παιδεία, κόλακες βουλευτών και υπουργών, που διακρίνονται σε αγωνίσματα σκοτεινών δραστηριοτήτων και οι οποίοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι της κατάντιας που επικρατεί χρόνια τώρα σ ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη και διάδοση του ( τόσο ευεργετικού) αθλητισμού αναπήρων.
Σας παρακαλώ πάρα πολύ να δείξετε ενδιαφέρον και ευαισθησία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και να μας υποστηρίξετε , έστω τώρα , λίγους μόνο μήνες πριν τους Παραλυμπιακούς, για να μπορέσουμε να αφιερωθούμε, απρόσκοπτα, στον αγώνα τον καλό, της εκπροσώπησης της πατρίδας μας στους αγώνες της Αθήνας τον Σεπτέμβρη, στους λεγόμενους Παραλυμπιακούς ( και όχι παραολυμπιακούς όπως λανθασμένα ονομάζεται στην Ελλάδα. Η διεθνής επιτροπή για τους Παραλυμπιακούς ονομάζεται IPC,που σημαίνει International Paralympic committee )
Σε όσους βέβαια δεν αρέσει ούτε το ένα όνομα ούτε το άλλο, και είναι πολλοί, όπως και σε μένα γιατί δεν αισθάνομαι παρα-αθλητής, έχω να αναφέρω ότι στην αρχαία Ελλάδα οι αθλητικοί αγώνες για τους κινητικά ανάπηρους είχαν την ονομασία ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΕΣ .
( ..και ίσως είναι μια καλή ιδέα να σχεδιάσουμε την αναβίωση των Ασκληπιάδων και να κρατήσουμε αυτή την διοργάνωση για πάντα στην πατρίδα μας, φάρο φωτεινό πολιτισμού και πνεύματος)

ΑΣ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

ας πετάξουμε τα ρούχα της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ,

κι α ς ετοιμαστούμε για μιαν νέαν εκίνησση !

CYCLIST AND BELLY DANCERS

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ…
…είναι ένας από τους αρχαιότερους χορούς που επιβιώνει και αναβιώνει στις μέρες μας. Προέρχεται από πανάρχαιες λατρείες της γονιμότητας , όπου ο ρόλος της γονιμότητας ενσαρκωνόταν στο πρόσωπο της Μεγάλης Θεάς. Μιας Θεάς που είχε πολλά ονόματα όπως, Ίσις, Παρβάτι, Όσιρις,( Ινδία, Μεσοποταμία), Κυβέλη (Φρυγία), Ρέα ,Βριτόμαρτυς (Μινωική Κρήτη) Αφροδίτη( κλασσική Ελλάδα) κ. α.
Η θεά ήταν υπεύθυνη για την σωστή λειτουργία της γης, για την συγκομιδή, την παραγωγή, ρύθμιζε της εποχές του χρόνου και φρόντιζε για την διαιώνιση του ανθρώπου.
Στους ναούς της Μεγάλης Θεάς υπήρχαν ιέρειες οι οποίες φρόντιζαν το ναό και εκπροσωπούσαν την θεά υιοθετώντας τους τρόπους κ’ τη «συμπεριφορά» της. Μέσα στης τελετές προς τιμήν της συμπεριλαμβανόταν ένας ιερός χορός που έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην περιοχή της κοιλιάς, όπου ήταν και η πηγή της θε΄ι΄κής γονιμότητας. Αυτός ο χορός ήταν αναπόσπαστο καθήκον τους και σε καμία περίπτωση δεν προοριζόταν να παρακολουθείται από άντρες!
Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν ήταν κυρίως τύμπανα και κύμβαλα. Τα κύμβαλα είναι από τα αρχαιότερα όργανα των αρχαίων Ελλήνων και πιο συγκεκριμένα πρωτοβρέθηκαν στη Μινωική Κρήτη (3000 π.Χ.) Είναι ένα ζευγάρι μεταλλικά μικρά πιάτα, περασμένα στο 1ο και 3ο δάχτυλο του χεριού, που κρούονται μεταξύ τους και παίζονται από της ίδιες της χορεύτριες. Υπάρχει μια παραλλαγή του μύθου που λέει ότι όταν η θεά Ρέα έκρυψε τον γιο της τον Δία, στο Ιδαίον Άντρον, για να μην τον βρει ο πατέρας του ο Κρόνος και τον φάει, έβαλε έξω από την σπηλιά τους συνοδούς της, τους Κουρήτες και ιέρειες/χορεύτριες να παίζουν κύμβαλα κ τύμπανα ώστε να μην ακούγεται το κλάμα του μωρού… Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ…
…είναι ένας από τους αρχαιότερους χορούς που επιβιώνει και αναβιώνει στις μέρες μας. Προέρχεται από πανάρχαιες λατρείες της γονιμότητας , όπου ο ρόλος της γονιμότητας ενσαρκωνόταν στο πρόσωπο της Μεγάλης Θεάς. Μιας Θεάς που είχε πολλά ονόματα όπως, Ίσις, Παρβάτι, Όσιρις,( Ινδία, Μεσοποταμία), Κυβέλη (Φρυγία), Ρέα ,Βριτόμαρτυς (Μινωική Κρήτη) Αφροδίτη( κλασσική Ελλάδα) κ. α.
Η θεά ήταν υπεύθυνη για την σωστή λειτουργία της γης, για την συγκομιδή, την παραγωγή, ρύθμιζε της εποχές του χρόνου και φρόντιζε για την διαιώνιση του ανθρώπου.
Στους ναούς της Μεγάλης Θεάς υπήρχαν ιέρειες οι οποίες φρόντιζαν το ναό και εκπροσωπούσαν την θεά υιοθετώντας τους τρόπους κ’ τη «συμπεριφορά» της. Μέσα στης τελετές προς τιμήν της συμπεριλαμβανόταν ένας ιερός χορός που έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην περιοχή της κοιλιάς, όπου ήταν και η πηγή της θε΄ι΄κής γονιμότητας. Αυτός ο χορός ήταν αναπόσπαστο καθήκον τους και σε καμία περίπτωση δεν προοριζόταν να παρακολουθείται από άντρες!
Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν ήταν κυρίως τύμπανα και κύμβαλα. Τα κύμβαλα είναι από τα αρχαιότερα όργανα των αρχαίων Ελλήνων και πιο συγκεκριμένα πρωτοβρέθηκαν στη Μινωική Κρήτη (3000 π.Χ.) Είναι ένα ζευγάρι μεταλλικά μικρά πιάτα, περασμένα στο 1ο και 3ο δάχτυλο του χεριού, που κρούονται μεταξύ τους και παίζονται από της ίδιες της χορεύτριες. Υπάρχει μια παραλλαγή του μύθου που λέει ότι όταν η θεά Ρέα έκρυψε τον γιο της τον Δία, στο Ιδαίον Άντρον, για να μην τον βρει ο πατέρας του ο Κρόνος και τον φάει, έβαλε έξω από την σπηλιά τους συνοδούς της, τους Κουρήτες και ιέρειες/χορεύτριες να παίζουν κύμβαλα κ τύμπανα ώστε να μην ακούγεται το κλάμα του μωρού…
Ίσως να είναι και ο ίδιος εκείνος ο χορός που χόρευαν γυναίκες προς τιμήν του θεού Διόνυσου/Ζαγρέα , θεού της βλάστησης ,της πνευματικής έκστασης, και του Θεϊκού έρωτα.
Σε πολλά αρχαία σχέδια σε αγγεία,( όπως επί παραδείγματι σ’ ένα δαχτυλίδι που βρέθηκε στον Κάτω Ζάκρο της Κρήτης από την Μινωική εποχή , απεικονίζονται τρεις χορεύτριες) και σε αρκετά ανάγλυφα διαφαίνονται σχετικές κινήσεις και χορευτικά σχήματα του είδους.
Όμως έχουμε αναφορές και από αρχαίους συγγραφείς όπως ο Αθηναίος και ο Πολυδεύκης.
( 1ος –3ος μ.χ αι.)
Ο βακτριασμός, ο μακτρισμός, η απόκινος και η απόσεισις είναι τέσσερα ονόματα χορών, όπου γυναίκες κουνούσαν έντονα κ στριφογύριζαν ρυθμικά τη μέση τους,
…. «είδη ορχήσεων εν τη οσφύος περιφορά»….
Στην Αίγυπτο ακόμη και σήμερα διατηρείται το έθιμο να έχουν στο γάμο τουλάχιστον μία χορεύτρια και θεωρείτε μεγάλη καλοτυχία αν ο γαμπρός και η νύφη ακουμπήσουν την κοιλία της χορεύτριας .
Στον αρχαίο κόσμο της ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής οι γυναίκες έκαναν έναν κύκλο γύρω από μία γυναίκα που γεννούσε και χόρευαν για να της συμπαρασταθούνε κάνοντας κινήσεις που βοηθούσαν τον τοκετό αλλά και για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα ( Μοίρες) φέρνοντας καλή τύχη στο νεογέννητο.
Κάποιες ανάλογες τελετές γινόντουσαν και στην αρχαία Ελλάδα με τις ιέρειες της θεάς Ειλείθυιας που ήταν και η προστάτιδα του τοκετού που έπαιρνε τους πόνους από την ετοιμόγεννη.(βλ. σπήλαιο της Θεάς στον Τσούτσουρο, πολύ διάσημο ανάμεσα στις γυναίκες του αρχαίου κόσμου)
Εικάζετε επίσης ότι αυτός ο χορός μαζί με άλλες μυστηριακές θρησκείες (όπως της Κυβέλης) από και μέσω Ελλάδας έφτασε μέχρι την Ιταλία και Ισπανία όπου επηρέασε ριζικά δίνοντας πάρα πολλά στοιχεία σ’ αυτόν τον χορό που σήμερα λέγεται φλαμέγκο.
Ο χορός που ονομάζουμε τσιφτετέλι σημαίνει στα τουρκικά δύο χορδές (τσιφ και τέλι), κι αυτό γιατί το δοξάρι του βιολιού που συνοδεύει το χορό ακουμπά ταυτόχρονα σε δύο χορδές Η τεχνική αυτή, ελληνικά λέγεται «διπλόχορδον». Τσιφτετέλι λοιπόν πιο σωστά θα έπρεπε να λέμε ότι είναι μία τεχνική στον τρόπο παιξίματος της μουσικής και όχι του χορού! Είναι λυπηρό που πολλοί και κυρίως χορεύτριες θεωρούν κάτι τελείως διαφορετικό τον χορό της κοιλιάς από το τσιφτετέλι, δίνοντας στο δεύτερο μια μομφή …ενώ στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να είμαστε περήφανες για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους αμανέδες όπου και ετυμολογικά αλλά και μουσικά είναι μία αρχαιοελληνική κληρονομιά κατά την οποία θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι, ή ακόμα και για το ρεμπέτικο , που πολλοί υποτιμούν! Αυτό για το οποίο θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε είναι η αμάθεια πάνω στην τέχνη του χορού αυτού ( και της μουσικής) τόσο στην πράξη, όσο και στην θεωρία. Όπως επίσης και τα κίνητρα της κάθε χορεύτριας που πολλές φορές εξυπηρετούν την ωραιοπάθεια, την πρόκληση …
Αντίθετα ο όρος «χορός της κοιλιάς» προέρχεται από την Αμερική και είναι εντελώς αυθέραιτος. Στην δεκαετία του ’70 είχε γίνει πια ένα από τα πιο δημοφιλή σόου. Στην πραγματικότητα αυτή η ονομασία είναι πολύ φτωχή εφόσον οι κινήσεις δεν περιορίζονται μόνο στην κοιλιά αλλά όλο το σώμα παίρνει μέρος και πάρα πολύ έντονα.
Η ονομασία που ταιριάζει είναι χορός της γονιμότητας αλλά δεν συνηθίζεται και έτσι ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γενική έννοια ανατολίτικος χορός (oriental) μας καλύπτει περισσότερο αν και χοροί γονιμότητας που στηρίζονται περίπου στην ίδια τεχνική αλλάζοντας μόνο το είδος της μουσικής και ρυθμού συναντιούνται σε όλο τον κόσμο.
Η τεχνική που χρησιμοποιείται κυρίως για αυτόν τον χορό, είναι κυκλικές συνεχόμενες κινήσεις όλον των μελών του σώματος ταυτόχρονα αλλά και αντίθετα, πετυχαίνοντας έτσι να γυμνάζει το δεξί όσο και το αριστερό ημισφαίριο. Είναι πολύ ωφέλιμος επίσης στην προετοιμασία του σώματος πριν τον τοκετό ( ήταν ο κύριος λόγος ύπαρξης του χορού στην αρχαιότητα) και στην καλή επαναφορά του σώματος μετά τον τοκετό. Γυμνάζει διακριτικά το σώμα, χαρίζοντας ελαστικότητα ενώ τονίζει τη θηλυκότητα του σμιλεύοντας της γραμμές. Ενεργοποιεί τη διαφραγματική αναπνοή και γενικά είναι μία τέχνη, πολύ κοντά στην γυναίκα που προσφέρει ενέργεια ζωτικότητα και χαρά.
Αυτός ο τόσο αγαπητός και δημοφιλής χορός είναι συγχρόνως και τόσο παρεξηγημένος. Πολλές φορές έχει κατηγορηθεί σαν πρόστυχος. Πολλές μουσουλμανικές χώρες αντί να «εκμεταλλευθούν» αυτήν την πολιτιστική τους κληρονομιά( όπως οι Ισπανοί το φλαμέγγκο ή το αργεντίνικο τάγκο), κατά περιόδους κυνηγούν τις χορεύτριες και απαγορεύουν τη παρουσίαση αυτού του χορού ακόμη και σε ξενοδοχεία.
Στην Ελλάδα ενώ αποδεδειγμένα είναι από τους πιο δημοφιλείς και αγαπητούς τρόπους διασκέδασης χλευάζεται από πολλούς λόγω αμάθειας και έλλειψης καλλιέργειας σαν ξενόφερτος και πιο συγκεκριμένα τούρκικος ενώ στην Τουρκία πολλές χορεύτριες αισθάνονται ότι οφείλουν αυτήν την σπουδαία παράδοση και γνώση, στους Έλληνες άποικους των Μικρασιατικών παράλιων των αρχαίων χρόνων.
Ας ευχηθούμε αυτός ο τόσο παρεξηγημένος χορός να ξαναβρεί την θέση που του αξίζει .
Με την διάδοση αυτού του χορού προασπίζουμε και την ανάγκη της γυναίκας να εκφράζει τη θηλυκότητα της μέσα από το χορό, σαν μία υγιή και πνευματική δραστηριότητα.
Όμως και κάθε γυναίκα οφείλει να σεβαστεί και να εκτιμήσει αυτό το χορό εμβαθύνοντας στη φιλοσοφία του, την ιστορία του αλλά και στην τεχνική του σαν μια υψηλή μορφή τέχνης.
Ίσως να είναι και ο ίδιος εκείνος ο χορός που χόρευαν γυναίκες προς τιμήν του θεού Διόνυσου/Ζαγρέα , θεού της βλάστησης ,της πνευματικής έκστασης, και του Θεϊκού έρωτα.
Σε πολλά αρχαία σχέδια σε αγγεία,( όπως επί παραδείγματι σ’ ένα δαχτυλίδι που βρέθηκε στον Κάτω Ζάκρο της Κρήτης από την Μινωική εποχή , απεικονίζονται τρεις χορεύτριες) και σε αρκετά ανάγλυφα διαφαίνονται σχετικές κινήσεις και χορευτικά σχήματα του είδους.
Όμως έχουμε αναφορές και από αρχαίους συγγραφείς όπως ο Αθηναίος και ο Πολυδεύκης.
( 1ος –3ος μ.χ αι.) Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ…
…είναι ένας από τους αρχαιότερους χορούς που επιβιώνει και αναβιώνει στις μέρες μας. Προέρχεται από πανάρχαιες λατρείες της γονιμότητας , όπου ο ρόλος της γονιμότητας ενσαρκωνόταν στο πρόσωπο της Μεγάλης Θεάς. Μιας Θεάς που είχε πολλά ονόματα όπως, Ίσις, Παρβάτι, Όσιρις,( Ινδία, Μεσοποταμία), Κυβέλη (Φρυγία), Ρέα ,Βριτόμαρτυς (Μινωική Κρήτη) Αφροδίτη( κλασσική Ελλάδα) κ. α.
Η θεά ήταν υπεύθυνη για την σωστή λειτουργία της γης, για την συγκομιδή, την παραγωγή, ρύθμιζε της εποχές του χρόνου και φρόντιζε για την διαιώνιση του ανθρώπου.
Στους ναούς της Μεγάλης Θεάς υπήρχαν ιέρειες οι οποίες φρόντιζαν το ναό και εκπροσωπούσαν την θεά υιοθετώντας τους τρόπους κ’ τη «συμπεριφορά» της. Μέσα στης τελετές προς τιμήν της συμπεριλαμβανόταν ένας ιερός χορός που έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην περιοχή της κοιλιάς, όπου ήταν και η πηγή της θε΄ι΄κής γονιμότητας. Αυτός ο χορός ήταν αναπόσπαστο καθήκον τους και σε καμία περίπτωση δεν προοριζόταν να παρακολουθείται από άντρες!
Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν ήταν κυρίως τύμπανα και κύμβαλα. Τα κύμβαλα είναι από τα αρχαιότερα όργανα των αρχαίων Ελλήνων και πιο συγκεκριμένα πρωτοβρέθηκαν στη Μινωική Κρήτη (3000 π.Χ.) Είναι ένα ζευγάρι μεταλλικά μικρά πιάτα, περασμένα στο 1ο και 3ο δάχτυλο του χεριού, που κρούονται μεταξύ τους και παίζονται από της ίδιες της χορεύτριες. Υπάρχει μια παραλλαγή του μύθου που λέει ότι όταν η θεά Ρέα έκρυψε τον γιο της τον Δία, στο Ιδαίον Άντρον, για να μην τον βρει ο πατέρας του ο Κρόνος και τον φάει, έβαλε έξω από την σπηλιά τους συνοδούς της, τους Κουρήτες και ιέρειες/χορεύτριες να παίζουν κύμβαλα κ τύμπανα ώστε να μην ακούγεται το κλάμα του μωρού…
Ίσως να είναι και ο ίδιος εκείνος ο χορός που χόρευαν γυναίκες προς τιμήν του θεού Διόνυσου/Ζαγρέα , θεού της βλάστησης ,της πνευματικής έκστασης, και του Θεϊκού έρωτα.
Σε πολλά αρχαία σχέδια σε αγγεία,( όπως επί παραδείγματι σ’ ένα δαχτυλίδι που βρέθηκε στον Κάτω Ζάκρο της Κρήτης από την Μινωική εποχή , απεικονίζονται τρεις χορεύτριες) και σε αρκετά ανάγλυφα διαφαίνονται σχετικές κινήσεις και χορευτικά σχήματα του είδους.
Όμως έχουμε αναφορές και από αρχαίους συγγραφείς όπως ο Αθηναίος και ο Πολυδεύκης.
( 1ος –3ος μ.χ αι.)
Ο βακτριασμός, ο μακτρισμός, η απόκινος και η απόσεισις είναι τέσσερα ονόματα χορών, όπου γυναίκες κουνούσαν έντονα κ στριφογύριζαν ρυθμικά τη μέση τους,
…. «είδη ορχήσεων εν τη οσφύος περιφορά»….
Στην Αίγυπτο ακόμη και σήμερα διατηρείται το έθιμο να έχουν στο γάμο τουλάχιστον μία χορεύτρια και θεωρείτε μεγάλη καλοτυχία αν ο γαμπρός και η νύφη ακουμπήσουν την κοιλία της χορεύτριας .
Στον αρχαίο κόσμο της ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής οι γυναίκες έκαναν έναν κύκλο γύρω από μία γυναίκα που γεννούσε και χόρευαν για να της συμπαρασταθούνε κάνοντας κινήσεις που βοηθούσαν τον τοκετό αλλά και για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα ( Μοίρες) φέρνοντας καλή τύχη στο νεογέννητο.
Κάποιες ανάλογες τελετές γινόντουσαν και στην αρχαία Ελλάδα με τις ιέρειες της θεάς Ειλείθυιας που ήταν και η προστάτιδα του τοκετού που έπαιρνε τους πόνους από την ετοιμόγεννη.(βλ. σπήλαιο της Θεάς στον Τσούτσουρο, πολύ διάσημο ανάμεσα στις γυναίκες του αρχαίου κόσμου)
Εικάζετε επίσης ότι αυτός ο χορός μαζί με άλλες μυστηριακές θρησκείες (όπως της Κυβέλης) από και μέσω Ελλάδας έφτασε μέχρι την Ιταλία και Ισπανία όπου επηρέασε ριζικά δίνοντας πάρα πολλά στοιχεία σ’ αυτόν τον χορό που σήμερα λέγεται φλαμέγκο.
Ο χορός που ονομάζουμε τσιφτετέλι σημαίνει στα τουρκικά δύο χορδές (τσιφ και τέλι), κι αυτό γιατί το δοξάρι του βιολιού που συνοδεύει το χορό ακουμπά ταυτόχρονα σε δύο χορδές Η τεχνική αυτή, ελληνικά λέγεται «διπλόχορδον». Τσιφτετέλι λοιπόν πιο σωστά θα έπρεπε να λέμε ότι είναι μία τεχνική στον τρόπο παιξίματος της μουσικής και όχι του χορού! Είναι λυπηρό που πολλοί και κυρίως χορεύτριες θεωρούν κάτι τελείως διαφορετικό τον χορό της κοιλιάς από το τσιφτετέλι, δίνοντας στο δεύτερο μια μομφή …ενώ στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να είμαστε περήφανες για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους αμανέδες όπου και ετυμολογικά αλλά και μουσικά είναι μία αρχαιοελληνική κληρονομιά κατά την οποία θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι, ή ακόμα και για το ρεμπέτικο , που πολλοί υποτιμούν! Αυτό για το οποίο θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε είναι η αμάθεια πάνω στην τέχνη του χορού αυτού ( και της μουσικής) τόσο στην πράξη, όσο και στην θεωρία. Όπως επίσης και τα κίνητρα της κάθε χορεύτριας που πολλές φορές εξυπηρετούν την ωραιοπάθεια, την πρόκληση …
Αντίθετα ο όρος «χορός της κοιλιάς» προέρχεται από την Αμερική και είναι εντελώς αυθέραιτος. Στην δεκαετία του ’70 είχε γίνει πια ένα από τα πιο δημοφιλή σόου. Στην πραγματικότητα αυτή η ονομασία είναι πολύ φτωχή εφόσον οι κινήσεις δεν περιορίζονται μόνο στην κοιλιά αλλά όλο το σώμα παίρνει μέρος και πάρα πολύ έντονα.
Η ονομασία που ταιριάζει είναι χορός της γονιμότητας αλλά δεν συνηθίζεται και έτσι ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γενική έννοια ανατολίτικος χορός (oriental) μας καλύπτει περισσότερο αν και χοροί γονιμότητας που στηρίζονται περίπου στην ίδια τεχνική αλλάζοντας μόνο το είδος της μουσικής και ρυθμού συναντιούνται σε όλο τον κόσμο.
Η τεχνική που χρησιμοποιείται κυρίως για αυτόν τον χορό, είναι κυκλικές συνεχόμενες κινήσεις όλον των μελών του σώματος ταυτόχρονα αλλά και αντίθετα, πετυχαίνοντας έτσι να γυμνάζει το δεξί όσο και το αριστερό ημισφαίριο. Είναι πολύ ωφέλιμος επίσης στην προετοιμασία του σώματος πριν τον τοκετό ( ήταν ο κύριος λόγος ύπαρξης του χορού στην αρχαιότητα) και στην καλή επαναφορά του σώματος μετά τον τοκετό. Γυμνάζει διακριτικά το σώμα, χαρίζοντας ελαστικότητα ενώ τονίζει τη θηλυκότητα του σμιλεύοντας της γραμμές. Ενεργοποιεί τη διαφραγματική αναπνοή και γενικά είναι μία τέχνη, πολύ κοντά στην γυναίκα που προσφέρει ενέργεια ζωτικότητα και χαρά.
Αυτός ο τόσο αγαπητός και δημοφιλής χορός είναι συγχρόνως και τόσο παρεξηγημένος. Πολλές φορές έχει κατηγορηθεί σαν πρόστυχος. Πολλές μουσουλμανικές χώρες αντί να «εκμεταλλευθούν» αυτήν την πολιτιστική τους κληρονομιά( όπως οι Ισπανοί το φλαμέγγκο ή το αργεντίνικο τάγκο), κατά περιόδους κυνηγούν τις χορεύτριες και απαγορεύουν τη παρουσίαση αυτού του χορού ακόμη και σε ξενοδοχεία.
Στην Ελλάδα ενώ αποδεδειγμένα είναι από τους πιο δημοφιλείς και αγαπητούς τρόπους διασκέδασης χλευάζεται από πολλούς λόγω αμάθειας και έλλειψης καλλιέργειας σαν ξενόφερτος και πιο συγκεκριμένα τούρκικος ενώ στην Τουρκία πολλές χορεύτριες αισθάνονται ότι οφείλουν αυτήν την σπουδαία παράδοση και γνώση, στους Έλληνες άποικους των Μικρασιατικών παράλιων των αρχαίων χρόνων.
Ας ευχηθούμε αυτός ο τόσο παρεξηγημένος χορός να ξαναβρεί την θέση που του αξίζει .
Με την διάδοση αυτού του χορού προασπίζουμε και την ανάγκη της γυναίκας να εκφράζει τη θηλυκότητα της μέσα από το χορό, σαν μία υγιή και πνευματική δραστηριότητα.
Όμως και κάθε γυναίκα οφείλει να σεβαστεί και να εκτιμήσει αυτό το χορό εμβαθύνοντας στη φιλοσοφία του, την ιστορία του αλλά και στην τεχνική του σαν μια υψηλή μορφή τέχνης.
Ο βακτριασμός, ο μακτρισμός, η απόκινος και η απόσεισις είναι τέσσερα ονόματα χορών, όπου γυναίκες κουνούσαν έντονα κ στριφογύριζαν ρυθμικά τη μέση τους,
…. «είδη ορχήσεων εν τη οσφύος περιφορά»….
Στην Αίγυπτο ακόμη και σήμερα διατηρείται το έθιμο να έχουν στο γάμο τουλάχιστον μία χορεύτρια και θεωρείτε μεγάλη καλοτυχία αν ο γαμπρός και η νύφη ακουμπήσουν την κοιλία της χορεύτριας .
Στον αρχαίο κόσμο της ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής οι γυναίκες έκαναν έναν κύκλο γύρω από μία γυναίκα που γεννούσε και χόρευαν για να της συμπαρασταθούνε κάνοντας κινήσεις που βοηθούσαν τον τοκετό αλλά και για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα ( Μοίρες) φέρνοντας καλή τύχη στο νεογέννητο.
Κάποιες ανάλογες τελετές γινόντουσαν και στην αρχαία Ελλάδα με τις ιέρειες της θεάς Ειλείθυιας που ήταν και η προστάτιδα του τοκετού που έπαιρνε τους πόνους από την ετοιμόγεννη.(βλ. σπήλαιο της Θεάς στον Τσούτσουρο, πολύ διάσημο ανάμεσα στις γυναίκες του αρχαίου κόσμου)
Εικάζετε επίσης ότι αυτός ο χορός μαζί με άλλες μυστηριακές θρησκείες (όπως της Κυβέλης) από και μέσω Ελλάδας έφτασε μέχρι την Ιταλία και Ισπανία όπου επηρέασε ριζικά δίνοντας πάρα πολλά στοιχεία σ’ αυτόν τον χορό που σήμερα λέγεται φλαμέγκο.
Ο χορός που ονομάζουμε τσιφτετέλι σημαίνει στα τουρκικά δύο χορδές (τσιφ και τέλι), κι αυτό γιατί το δοξάρι του βιολιού που συνοδεύει το χορό ακουμπά ταυτόχρονα σε δύο χορδές Η τεχνική αυτή, ελληνικά λέγεται «διπλόχορδον». Τσιφτετέλι λοιπόν πιο σωστά θα έπρεπε να λέμε ότι είναι μία τεχνική στον τρόπο παιξίματος της μουσικής και όχι του χορού! Είναι λυπηρό που πολλοί και κυρίως χορεύτριες θεωρούν κάτι τελείως διαφορετικό τον χορό της κοιλιάς από το τσιφτετέλι, δίνοντας στο δεύτερο μια μομφή …ενώ στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να είμαστε περήφανες για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους αμανέδες όπου και ετυμολογικά αλλά και μουσικά είναι μία αρχαιοελληνική κληρονομιά κατά την οποία θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι, ή ακόμα και για το ρεμπέτικο , που πολλοί υποτιμούν! Αυτό για το οποίο θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε είναι η αμάθεια πάνω στην τέχνη του χορού αυτού ( και της μουσικής) τόσο στην πράξη, όσο και στην θεωρία. Όπως επίσης και τα κίνητρα της κάθε χορεύτριας που πολλές φορές εξυπηρετούν την ωραιοπάθεια, την πρόκληση …
Αντίθετα ο όρος «χορός της κοιλιάς» προέρχεται από την Αμερική και είναι εντελώς αυθέραιτος. Στην δεκαετία του ’70 είχε γίνει πια ένα από τα πιο δημοφιλή σόου. Στην πραγματικότητα αυτή η ονομασία είναι πολύ φτωχή εφόσον οι κινήσεις δεν περιορίζονται μόνο στην κοιλιά αλλά όλο το σώμα παίρνει μέρος και πάρα πολύ έντονα.
Η ονομασία που ταιριάζει είναι χορός της γονιμότητας αλλά δεν συνηθίζεται και έτσι ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γενική έννοια ανατολίτικος χορός (oriental) μας καλύπτει περισσότερο αν και χοροί γονιμότητας που στηρίζονται περίπου στην ίδια τεχνική αλλάζοντας μόνο το είδος της μουσικής και ρυθμού συναντιούνται σε όλο τον κόσμο.
Η τεχνική που χρησιμοποιείται κυρίως για αυτόν τον χορό, είναι κυκλικές συνεχόμενες κινήσεις όλον των μελών του σώματος ταυτόχρονα αλλά και αντίθετα, πετυχαίνοντας έτσι να γυμνάζει το δεξί όσο και το αριστερό ημισφαίριο. Είναι πολύ ωφέλιμος επίσης στην προετοιμασία του σώματος πριν τον τοκετό ( ήταν ο κύριος λόγος ύπαρξης του χορού στην αρχαιότητα) και στην καλή επαναφορά του σώματος μετά τον τοκετό. Γυμνάζει διακριτικά το σώμα, χαρίζοντας ελαστικότητα ενώ τονίζει τη θηλυκότητα του σμιλεύοντας της γραμμές. Ενεργοποιεί τη διαφραγματική αναπνοή και γενικά είναι μία τέχνη, πολύ κοντά στην γυναίκα που προσφέρει ενέργεια ζωτικότητα και χαρά.
Αυτός ο τόσο αγαπητός και δημοφιλής χορός είναι συγχρόνως και τόσο παρεξηγημένος. Πολλές φορές έχει κατηγορηθεί σαν πρόστυχος. Πολλές μουσουλμανικές χώρες αντί να «εκμεταλλευθούν» αυτήν την πολιτιστική τους κληρονομιά( όπως οι Ισπανοί το φλαμέγγκο ή το αργεντίνικο τάγκο), κατά περιόδους κυνηγούν τις χορεύτριες και απαγορεύουν τη παρουσίαση αυτού του χορού ακόμη και σε ξενοδοχεία.
Στην Ελλάδα ενώ αποδεδειγμένα είναι από τους πιο δημοφιλείς και αγαπητούς τρόπους διασκέδασης χλευάζεται από πολλούς λόγω αμάθειας και έλλειψης καλλιέργειας σαν ξενόφερτος και πιο συγκεκριμένα τούρκικος ενώ στην Τουρκία πολλές χορεύτριες αισθάνονται ότι οφείλουν αυτήν την σπουδαία παράδοση και γνώση, στους Έλληνες άποικους των Μικρασιατικών παράλιων των αρχαίων χρόνων.
Ας ευχηθούμε αυτός ο τόσο παρεξηγημένος χορός να ξαναβρεί την θέση που του αξίζει .
Με την διάδοση αυτού του χορού προασπίζουμε και την ανάγκη της γυναίκας να εκφράζει τη θηλυκότητα της μέσα από το χορό, σαν μία υγιή και πνευματική δραστηριότητα.
Όμως και κάθε γυναίκα οφείλει να σεβαστεί και να εκτιμήσει αυτό το χορό εμβαθύνοντας στη φιλοσοφία του, την ιστορία του αλλά και στην τεχνική του σαν μια υψηλή μορφή τέχνης.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΑΗΔΟΝΙΑ ΤΗΣ

Ε αφού δεν είχανε ποδήλατα τότε , καβαλούσαν κ κανένα πάνθηρα!

Η Μακεδονία ανήκει στα αηδόνια της!!!!

Στην ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ , ένα ογκώδες έργο, προιόν εργασίας πολλών επιφανών Ελλήνων και φιλλελήνων ιστορικών , αρχαιολόγων κ λοιπών επιστημόνων , (η μεγαλύτερη και πιο εμπεριστατωμένη έκδοση για την ιστορία μας)
τεκμηριώνεται η σχέση της κεντρικής Μακεδονίας με την Κρήτη. Το αρχαιώτερο όνομα της περιοχής είναι ΒΟΤΤΙΑΙΑ , όνομα που προήλθε από τον Μινωίτη πρίγκηπα Βώττο , ο οποίος έφθασε συν γυναιξί κ τέκνοις σ αυτήν την περιοχή περί το 1600-1400πχ
προιόντα ανασκαφών το αποδεικνύουν όπως κ ονοματοθεσίες που υπάρχουν ακόμα και στις μέρες μας !!! όπως Αξός ( μεγάλο χωριό 5χλμ ανατολικά των Γιαννιτσών) και Αραβησσός ( 8χλμΒΔ των Γιαννιτσών)
Είναι γνωστό επίσης ότι ο Αλέξανδρος είχε στον στρατό του επίλεκτο σώμα Κρητών τοξοτών τους οποίους εκτιμούσε ιδιαίτερα..
αφού λοιπόν οι Σλάβοι που έφθασαν σ αυτά τα μέρη τον 6ο αιώνα μχ διεκδικούν την Μακεδονία γιατί να μην την διεκδικήσει και η Κρήτη?
πέρα από τα αστεία όμως κ επειδή το παιχνίδι χοντραίνει και ακούω και διαβάζω πλήθος ανοησιών από τον κάθε "ειδικό" η μη,( οι περισσότεροι των οποίων δεν έχουν επισκεφθεί την περιοχή ,ούτε έχουν διαβάσει /μελετήσει ιστορία) και ως γέννημα θρέμμα Μακεδόνας ( Πιέρία - Πέλλα - Χαλκιδική)και πολύ περήφανος για αυτό,
θέλω να ξεκινήσω αυτόν τον δημόσιο διάλογο για διαφώτιση , ενημέρωση και ίσως στο μέλλον σχεδιασμό κάποιων δράσεων που θα μας φέρουν πιο κοντά σ αυτόν τον τόπο.
Έχω επισκεφθεί τα Σκόπια ( ή Σλαβομακεδονία αν θέλετε) πάρα πολλές φορές από τα παιδικάτα μου , γιατί εκεί ζούσε ο ιατρός θειος μου ο Ελλασίτης ,ο οποίος έφυγε μετά τον εμφύλιο στην Τασκένδη αλλά για να είναι κοντά στους δικούς του ( δεν επιτρεπόταν στους κομουνιστές αυτούς η είσοδος στην Ελλάδα για πολλά χρόνια)εγκαταστάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 στα Σκόπια. Έτσι έχω ξαδέρφια και ανίψια εκεί. Τελευταία φορά που πήγα ήταν το 2002 με το ποδήλατο από Κρήτη στα πλαίσια ενός ποδηλατικού Υπερμαραθωνίου για την δημιουργία μιας γέφυρας πολιτιστικών κ αθλητικών εκδηλώσεων για ΑμΕΑ με κύριο αρωγό το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας.(μάλιστα βραβεύθηκα από την Ολυμπιακή Επιτροπή του κρατιδίου της οποίας πρόεδρος ήταν ένας χοντρομπαλάς μαφιόζος)
Δύο στους τρείς πολίτες αυτού του αστείου κρατιδίου μου εξομολογούνταν την ελληνική τους ρίζα, μια ρίζα που έπρεπε για χρόνια να αποκρύπτουν επιμελώς....έχω πολλά να πω και να αναφέρω ώστε να πέσει καθάριο φως και ανέφερα όλα τα παραπάνω για να αποδείξω ότι έχω δικαίωμα να εκφράζω τις απόψεις μου στο θέμα, όχι ως αυθεντία , αλλά ως βιωματική και εις βάθος γνώση της κατάστασης εκεί πέρα.Τι να πω για την ηρωίνη που κυκλοφορεί παντού και που σκοτώνει εκατοντάδες νέους, μάλιστα ο φύλακας! του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας ελληνικής πόλης στο Μοναστήρι, ήταν μαστουρωμένος κ κοιμόταν όρθιος όταν τον επισκέφθηκα.Τι να πω για τις ελληνικές επιγραφές σε αρχαιολογικούς χώρους κ μοναστήρια, εκκλησιές που σβήνονται επιμελώς!
...όταν ήμουν 12 χρονών κοπέλι μετακομίσαμε από την Έδεσσα στα Γιαννιτσα..τα Γιαννιτσά είναι σε ευθεία γραμμή 6χλμ από την αρχαία Πέλλα...η διαδρομή από χωραφόδρομους , πλούσιο στάρι ολόγυρα, και ανάμεσα από τεχνητούς λόφους ( τάφους των Μακεδόνων ευγενών) Γιαννιτσά -Πέλλα ήταν ίσως η πρώτη μου ποδηλατική εκδρομή...πόσο μεγάλη κ συναρπαστική φάνταζε τότε για μας τους πιτσιρίκους....και πόσο ελληνικές ήταν οι χαραγμένες επιγραφές πάνω στα σκόρπια μάρμαρα.....
για μας που μεγαλώσαμε μέσα στα χωράφια του κάμπου με τα σκόρπια μάρμαρα που έγραφαν στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ γλώσσα για θανάτους κ ηρωικές πράξεις, είναι όνειδος ψυχικό αυτό που συμβαίνει με τους σκοπιανούς λοπωδύτες και τα μεγάλα τους αφεντικά....
ας μιλήσουν οι φωτογραφίες...( αν και το δέος όταν βλέπεις τα δίμετρα ψηφιδωτά και τα υπέροχα αγαλματίδια από κοντά δεν συγκρίνεται με τίποτε..).έχω επισκεφθεί το μουσείο πάνω από 200?300? φορές , όπως κάποιος που πάει στην εκκλησία την χριστιανική και ασπάζεται τις εικόνες , εμείς πηγαίναμε και στεκόμασταν προσοχή μπροστά στο ψηφιδωτό του Διονύσου πάνω στον Πάνθηρα...και κάποιες φορές όταν μεγαλώσαμε , δακρύζαμε...γιατί? δεν μπορώ να σας το εξηγήσω ...δεν έχετε παρά να το επισκεφθείτε και να αποτίσετε τις τιμές που του αξίζουν και,ίσως τότε ο Διόνυσος να σας χαμογελάσει.....
και για την Γοργόνα , την αδερφή του μεγαλέξαντρου , ποιός ξέρει κάτι να μας πει?
ευτυχώς τα ιερά μας κ τα όσια ποτέ δεν θα μας τα κλέψουν , γιατί είναι βαθιά ριζωμένα μέσα στις καρδιές μας ...κι αν τις καρδιές μας ξεριζώσουν , οι βάρβαροι αυτοί που είναι ικανοί για την μεγαλύτερη ωμότητα, πάλι εμείς θα αντέξουμε γιατί η Ελληνικότητα και η Ιερότητα είναι βαθιά μέσα στα μόρια ασβεστίου των οστών μας....κι αν τα οστά μας σκόνη κάνουνε , αυτοί οι ακατανόμαστοι , εμείς πάλι θα επιβιώσουμε, σαν ψίθυρος του ανέμου , σαν παφλασμός του κύματος , σαν ένα φύλλο δάφνης από τον τόπο των Πιερίδων Μουσών, σαν κλαδάκι στριφογυριστό Κισσού στην Σχολή του Αριστοτέλη , σαν πέτρα ταπεινή σ ένα γόνιμο χωράφι , σαν την κραυγή της Μάνας , της μαινόμενης Ολυμπίας, σαν ιαχή πολέμου και αυτοθυσίας μιας virtual Μακεδονικής Φάλλαγγας , σαν ένα αηδόνι μακεδονίτικο που κάνει της καρδιάς σου τον ρυθμό να χανει τα βήματα της.....

cycling for all in Cyprus
traffic education, use of helmet

Ποδηλατικοί Υπερ μαραθώνιοι

Ξεκίνησα να ταξιδεύω σε όλη σχεδόν την Ελλάδα με το ποδήλατο μου τα τελευταία 12χρόνια, άλλοτε επίσημα και άλλοτε ανεπίσημα. Κατά το διάστημα αυτό κατάφερα να επισκεφθώ 300 και πλέον σχολεία όλων των βαθμίδων, στην συντριπτική τους πλειονότητα δημοτικά.
Προτιμώ τα δημοτικά εν τέλει διότι τα μηνύματα που μεταφέρω αν και αγγίζουν και ευαισθητοποιούν και τα μεγαλύτερα παιδιά σε ένα βαθμό ( κυκλοφοριακή αγωγή, ποδήλατο αντί για μηχανάκι, αθλητισμός vs ναρκωτικών ), επηρεάζουν πολύ περισσότερο τα παιδιά των δημοτικών σχολείων λόγω του εύπλαστου και πιο δεκτικού χαρακτήρα των παιδιών αυτής της ηλικίας ( Η ιδανική ηλικία μεταξύ 9-12 ετών).


Η Ευαισθητοποίηση / ενημέρωση αφορά στους παρακάτω τομείς

Α) ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΗ ΑΓΩΓΗ
Η θέα και μόνο του τεχνητού μέλους του ποδηλάτη αρκεί από μόνη της για να δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα δεκτικότητας και συγκέντρωσης από τους μαθητές .Μέσω της προσωπικής μου ιστόρησης οδηγούμαστε σε δύο συμπεράσματα

1ον Η απροσεξία στην οδήγηση ποδηλάτου και στο παιχνίδι στον δρόμο μπορεί πολύ εύκολα να επιφέρει έναν βαρύ τραυματισμό ή και μόνιμη αναπηρία. ( βλ. στατιστικές για τα παιδικά ατυχήματα., Τμήμα Υγιεινής κ επιδημιολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών )

2ον Δυστυχώς μία αναπηρία μπορεί να προέλθει ανά πάσα στιγμή σε μας ή τους οικείους μας λόγω απροσεξίας και ανευθυνότητας τρίτου ( βλ. στατιστικές τροχαίων, Εθνική Στατιστική Υπηρεσία )

Β) ΤΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
Η άθληση συν τοις άλλοις μας θωρακίζει κατά κάποιον τρόπο ώστε ακόμη κι αν τραυματιστούμε, οι συνέπειες να είναι όσο γίνεται μικρότερες. Η άθληση είναι επίσης το καλύτερο αντίδοτο για μια όσο γίνεται καλύτερη υπέρβαση της αναπηρίας και των αρνητικών συναισθημάτων που αυτή προκαλεί. Αυτό γίνεται εμφανές από το παράδειγμα των αθλητών με αναπηρία οι οποίοι με τις επιδόσεις τους ξεπερνούν πολλές φορές τις επιδόσεις ενός αρτιμελή
Η χαρά της ζωής μπορεί να χάνεται μια μέρα ξαφνικά, όμως μπορεί να ξανα αποκτηθεί με καθημερινό αγώνα στους στίβους και τα γήπεδα αλλά και μέσω της προσφοράς προς τον συνάνθρωπό μας και την κοινωνία.
Γ) ΤΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ
Η ποδηλασία δυναμώνει την θέληση, την υπομονή, την επιμονή, την αυτοσυγκέντρωση, την αυτοπειθαρχία και συγχρόνως είναι ένα φιλικό για το περιβάλλον μέσο η χρήση του οποίου πρέπει να διαδοθεί
.Δ) ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ
Ως εθελοντής από το 87 και υπεύθυνος προγραμμάτων άθλησης και ψυχαγωγίας αναπήρων από το 96, παρουσιάζω παραδείγματα εθελοντικής εργασίας από την εμπειρία μου και μέσω αυτών εκφράζονται έννοιες όπως ο κοινωνικός ρατσισμός, η αποδοχή της διαφορετικότητας και η Κοινωνική Ενσωμάτωση.

Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ
Διάρκεια ομιλίας , 30 λεπτά, ερωτήσεις των παιδιών και απαντήσεις του ποδηλάτη, 15 λεπτά.. Σύνολο, 1(μία) διδακτική ώρα
Πως προήλθε το τεχνητό πόδι?
Η μάστιγα των τροχαίων , στατιστικές
Ένα θύμα αυτής της μάστιγας διηγείται την προσωπική του ιστορία
Η απροσεξία στο παιχνίδι, η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας, μελέτη για τα παιδικά ατυχήματα με ποδήλατο, παραινέσεις , συμβουλές
Ο ρόλος του αθλητισμού και ως ασπίδα προστασίας. Φυσική κατάσταση και μέγεθος τραύματος
Οι ευεργετικές ιδιότητες της άθλησης για ανάπηρους και μη.
Η αξία της συμμετοχής σε αθλοπαιδιές και η κριτική του εγωιστικού αθλητισμού. Τα λάθος πρότυπα, υπερ-αμοιβόμενοι διάσημοι αθλητές.
Η κοινονικοποιητική δύναμη των ομαδικών αθλημάτων ( εκμάθηση κανόνων, αξιών και ρόλων, η αποδοχή της αποτυχίας/ ήττας, η συνεργασία, ο ορισμός στόχων).
Ποδήλατο και οικολογία, τα ευεργετικά οφέλη της ποδηλασίας στον χαρακτήρα και το σώμα.
Ο αθλητισμός αναπήρων, ένα σύντομο ιστορικό, οφέλη
Προγράμματα κοινής άθλησης και συμμετοχής. Παραδείγματα από τον χώρο του βόλεϊ και της ποδηλασίας
Πως μέσω της εθελοντικής εργασίας αναδεικνύεται η αξία της κοινωνικής ενσωμάτωσης, της αποδοχής του διαφορετικού και πως καταπολεμείται το νοσηρό φαινόμενο του κοινωνικού ρατσισμού με παραδείγματα .

Οι ΥπερΜαραθώνιοι μου, γιατί ξεκίνησα, ποιοι οι λόγοι και οι στόχοι, πως εξελίχθηκαν
Οι τελευταίοι, 4, επίσημοι ποδηλατικοί Υπερ-Μαραθώνιοι ( βλ. βιογραφικό) είχαν ως τελικό προορισμό περιοχές εκτός συνόρων, σε μια πράξη αλληλεγγύης και συμπαράστασης των νέων και των παιδιών που ζουν σε συνθήκες αναπηρίας στις γειτονικές μας χώρες, και μιας επιθυμίας για την δημιουργία γεφυρών επικοινωνίας κ συνεργασίας.
Αυτή μου η προσπάθεια αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα παιδιά, τα οποία μου έδιναν τις ευχές τους προφορικώς ή γραπτώς για να τις μεταφέρω έξω από τα σύνορα, στα συνομήλικά τους παιδιά που πάσχουν, είτε στην Σερβία των βομβαρδισμών, είτε στην Κωνσταντινούπολη των σεισμών, είτε στην ΠΓΔΜ του ταραγμένου Τέτοβο, είτε στα παιδιά της πληγωμένης Κύπρου.

Ο επόμενος στόχος για προσέγγιση και συμπαράσταση εκτός συνόρων , είναι τα ανάπηρα παιδιά της Παλαιστίνης , του Λιβάνου και του Ισραήλ . Ιδιαίτερα στην Παλαιστίνη υπάρχει ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση ακρωτηριασμένων παιδιών σε αναλογία πληθυσμού μαζί με το Αφγανιστάν, την Καμπότζη, το Κόσοβο και τις κεντροαφρικανικές χώρες, όπου αθώα παιδιά παίζουν και πάνε σχολείο σε περιοχές ναρκοπέδια.
( Ανήκω σε έναν διεθνή οργανισμό για την εξάλειψη των ναρκών –VAF- ο οποίος προωθεί σαν μέσο αποκατάστασης , συν τοις άλλοις , το βόλεϊ ακρωτηριασμένων)
Έτσι στο τέλος της συζήτησης θα προκληθεί ένας προβληματισμός που θα μου δώσει την ευκαιρία να αναφερθώ στην σημασία και σπουδαιότητα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας, και κατ επέκταση των αθλητικών εκδηλώσεων ως αντίδοτου του πολέμου και ως εργαλείου για την αλληλοκατανόηση και συναδέλφωση των λαών.
Τα παιδιά θα παροτρυνθούν να καταγράψουν τις σκέψεις τους σχετικά με τα προβλήματα αυτών των παιδιών στην Παλαιστίνη και θα ενθαρρυνθούν να στείλουν το μήνυμά τους, μια ζωγραφιά , ένα ποίημα. Μηνύματα που θα δεσμευτώ να μεταφέρω, κάποια στιγμή, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Μπαίνοντας σ αυτήν την διαδικασία ο μαθητής συνειδητοποιεί ότι οι προσωπικές του δυσκολίες και προβλήματα χάνουν την βαρύτητά τους συγκρινόμενα με αυτά που αντιμετωπίζουν συνομήλικοι τους σε άλλες γειτονιές του κόσμου και πολύ πιθανόν αυτή η διαπίστωση / σύγκριση καλλιεργήσει μέσα τους μια ορθή εκτίμηση αυτών που ήδη έχουν και απολαμβάνουν, μετριάζοντας την εγωκεντρική τους αντίληψη και μειώνοντας την όποια αλαζονική και αντικοινωνική συμπεριφορά, όπως την γκρίνια, την ανυπακοή, τον θυμό και την θλίψη για ασήμαντα κατ ουσία πράγματα.
Ένα παιδί θα επανεκτιμήσει την αξία ενός ακριβού παιχνιδιού ή μιας φανέλας επώνυμης μάρκας γνωστού ποδοσφαιριστή και θα αξιολογήσει εάν αποτελεί πραγματική και ουσιαστική ανάγκη.
Πόσα παιδάκια θα χαρούν στους καταυλισμούς προσφύγων με ένα παιχνίδι που δεν παίζεται πιά , ακόμη και χαλασμένο, και δεν μπορώ παρά να ονειρεύομαι ένα παιδί με ακρωτηριασμένο πόδι από νάρκη ή βόμβα ακρωτηριασμού να ξανατρέχει με τους φίλους του στην αλάνα ή να ξανακάνει ποδήλατο.

« ...Πάνω στης πανέμορφης πατρίδας μου το σώμα ταξιδεύω, μ ένα ποδήλατο, ανεβοκατεβαίνοντας τις δίπλες από το πολύχρωμο φουστάνι της Μάνας Γης,
Θεόρατους όγκους, τα βουνά, υπερβαίνω με κόπο, φαράγγια άγρια και πράσινες κοιλάδες διασχίζω,
Και σε όχθες ποταμών και ακρογιάλια ξαποσταίνω, δροσίζομαι.
Που πάω, τι ψάχνω, για ποιο σκοπό αγωνιώ και πάσχω?
Πηγαίνω όπου υπάρχει ένα σχολειό
Και ψάχνω το αθώο βλέμμα ενός παιδιού για να μοιραστώ τα χρήσιμα συμπεράσματα από την δύσκολη ζωή μου και από την πάλη με τα θεριά μιας κοινωνίας σε κρίση συνείδησης, την αδιαφορία, την απάθεια, τον εγωισμό, την αλαζονεία, την απόρριψη, την υποκρισία, την περιθωριοποίηση, τον ρατσισμό…
Την ουσία αυτού του συμπεράσματος μιας ( αθλητικής ) ζωής, ποθώ να μεταδώσω στον πιτσιρίκο που έχει μάθει ήδη, δυστυχώς να κρύβει τον φυσικό του ρομαντισμό και την ευαισθησία του.
Τις στιγμές εκείνες που πετυχαίνω την μετάδοση αυτής της γνώσης μπορώ και βλέπω με τα μάτια της ψυχής μου τις κλειστές τους καρδούλες να ανοίγουν τα πέταλά τους δειλά δειλά σαν πρωινό λουλούδι . Εκπλήσσονται στην αρχή, παραξενεύονται μα μετά από λίγο αφήνονται να παρασυρθούν και να απορροφήσουν τα λόγια και τα νοήματα στις ιστορίες του Οδυσσέα του ποδηλάτη με το κομμένο πόδι..
Νιώθουν και βιώνουν τότε , τα περισσότερα παιδιά το αίσθημα μιας γνήσιας συμπόνιας, χωρίς κακομοιριά και οίκτο, ενός βιώματος πολύ χρήσιμου για την ζωή τους έτσι ώστε να μπορούν να κατανοούν και να συμπάσχουν, να εισακούσουν εαυτούς και αλλήλους...»

(Απόσπασμα από το ημερολόγιο των Μαραθωνίων)